Injil - John 21

การ​ปรา‌กฏ​แก่​สา‌วก​เจ็ด​คน

ต่อ‍มา​ท่านอี‍ซา​ได้​ปรา‌กฏ​ตัว​แก่​พวก​สา‌วก​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​ทะเล​ทิเบ‌เรียส เหตุ‍การณ์​เป็น​ดัง​นี้ คือ ซีโมน​เป‌โตร โธ‌มัส​ที่​เรียก‍ว่า​แฝด นา‌ธา‌นา‌เอล​ชาว​บ้าน​คา‌นา​แคว้น​กา‌ลิลี บุตร​ทั้ง​สอง​ของ​เศ‌เบดี และ​สา‌วก​ของ​ท่าน​อีก​สอง​คน กำ‌ลัง​อยู่​ด้วย​กัน ซีโมน‍เป‌โตร​บอก​พวก​เขา​ว่า “ข้า​จะ​ไป​จับ‍ปลา” พวก​เขา​จึง​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “เรา​จะ​ไป​ด้วย” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ออก​ไป​ลง​เรือ แต่​คืน​นั้น​เขา​จับ‍ปลา​ไม่‍ได้​เลย1

เมื่อ​ถึง​รุ่ง‍เช้า ท่านอี‍ซา​มา​ยืน​อยู่ที่​ฝั่ง แต่​พวก​สา‌วก​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ท่าน ท่าน​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ลูกเอ๋ย ยัง​ไม่​ได้​ปลา​หรือ?” เขา​ตอบ​ว่า “ยัง” ท่าน​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ทอด‍อวน​ลง​ทาง​ด้าน‍ขวาเรือ แล้ว​จะ​ได้​ปลา​มา​บ้าง” เขา​จึง​ทอด‍อวน​ลง​และ​ได้​ปลา​จำนวน​มาก2 จน​ลาก‍อวน​ขึ้น​ไม่‍ไหว สา‌วก​คน​ที่​ท่านอี‍ซา​รัก บอก​เป‌โตร​ว่า “เป็นท่าน​อีซา​ผู้เป็นเจ้านาย” เมื่อ​เปโตร​ได้​ยิน​ว่า​เป็น​ท่าน​ผู้เป็นเจ้านาย เขา​ก็​หยิบ​เสื้อ​มา​สวม​เพราะ​ถอด​เสื้อ​อยู่ แล้ว​ก็​กระ‌โดด​ลง​ทะเล แต่​สา‌วก​คน​อื่นๆ นั้น​นั่ง​เรือ​มา​และ​ลาก​อวน​ที่​ติด​ปลา​เต็ม​นั้น​มา​ด้วย เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ห่าง​จาก​ฝั่ง​ไม่​มาก​นัก ไกล​ประ‌มาณ​หนึ่ง‍ร้อย​เมตร​เท่า​นั้น

เมื่อ​พวก​เขา​ขึ้น​มา​บน​ฝั่ง​ก็​เห็น ขนม​ปัง​และ​ปลา​ปิ้ง​อยู่​บน​ถ่าน​ที่​ติด​ไฟ​อยู่ 10 ท่านอี‍ซา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “เอา​ปลา​ที่​เพิ่ง​จับ​ได้​มา​หน่อย​สิ” 11 ซีโมน‍เป‌โตร​จึง​ลง​ไป​ใน​เรือ​แล้ว​ลาก‍อวน​ขึ้น​ฝั่ง อวน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​ปลา​ตัว​ใหญ่ๆ มี​หนึ่ง​ร้อย​ห้า​สิบ​สาม​ตัว แม้​จะ​มี​มาก​ขนาด​นั้น​อวน​ก็​ไม่​ขาด 12 ท่านอี‍ซา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​อีก​ว่า “มา​รับ‍ประ‌ทาน​อาหาร​กัน​เถิด” พวก​สา‌วก​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​ท่าน​ว่า “ท่าน​เป็น​ใคร?” เพราะ​พวก​เขา​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​เป็น​ท่าน 13 ท่านอีซาเข้า​มา​หยิบ​ขนม‍ปัง​และ​ปลา​แจก​ให้​พวก​เขา 14 นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่ท่าน​อี‍ซา​ได้​ปรา‌กฏตัว​แก่​พวก​สา‌วก หลัง‍จาก​ที่​อัล‍ลอฮฺ​ทรง​ให้​ท่าน​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว

ท่านอี‍ซา​กับ​เปโตร

15 เมื่อ​รับ‍ประ‌ทาน​อาหาร​เสร็จ​แล้ว ท่านอี‍ซา​กล่าว​กับ​ซีโมน‍เป‌โตร​ว่า “ซีโมน​บุตร​ยะ‌หฺยา ท่าน​รัก​เรา​มาก‍กว่า​สา‌วกเหล่า​นี้​รัก​เรา​หรือ​?” เขา​ตอบ​ท่าน​ว่า “ใช่ ท่าน​ผู้เป็นเจ้านาย ท่าน​ทราบ​ว่า​ข้าพ‍เจ้า​รัก​ท่าน” ท่าน​จึง​สั่ง​เขา​ว่า “จง​เลี้ยง​ดู​ลูก‍แกะ​ของ​เรา​เถิด” 16 ท่าน​กล่าว​กับ​เขา​ครั้ง​ที่‍สอง​ว่า “ซีโมน​บุตร​ยะ‌หฺยา ท่าน​รัก​เรา​หรือ​?” เขา​ตอบ​ท่าน​ว่า “ใช่ ท่าน​ผู้เป็นเจ้านาย ท่าน​ทราบ​ว่า​ข้าพ‍เจ้า​รัก​ท่าน” ท่าน​สั่ง​เขา​ว่า “จง​ดู‍แล​แกะ​ของ​เรา​เถิด” 17 ท่าน​กล่าว​กับ​เขา​ครั้ง​ที่‍สาม​ว่า “ซีโมน​บุตร​ยะ‌หฺยา ท่าน​รัก​เรา​หรือ?” เป‌โตร​เสีย‍ใจ​มาก​ที่​ท่าน​ถาม​เขา​ครั้ง​ที่‍สาม​ว่า “ท่าน​รัก​เรา​หรือ​?” เขา​จึง​ตอบ​ท่าน​ว่า “ท่าน​ผู้เป็นเจ้านาย ท่าน​ทราบ​ทุก​สิ่ง ท่าน​รู้​ดี​ว่า​ข้าพ‍เจ้า​รัก​ท่าน” ท่านอี‍ซา​จึง​สั่ง​เขา​อีก​ว่า “จง​เลี้ยง​ดู​แกะ​ของ​เรา​เถิด 18 เรา​บอก​ความ‍จริง​กับท่านว่า เมื่อ​ท่าน​ยัง​หนุ่ม ท่านก็​คาด​เอว​ของท่านเอง​และ​เดิน​ไป​ไหนๆ ตาม​ที่​ท่าน​ปรารถ‌นา แต่​เมื่อ​แก่​แล้ว ท่าน​จะยื่นมือ​ออกมาแล้ว​คนอื่นจะ​มัดท่าน และ​พาท่านไปใน​ที่​ที่​ท่าน​ไม่‍ปรารถ‌นา​จะ​ไป” 19 (ที่ท่านอีซากล่าว​อย่าง​นั้น​ก็​เพื่อ​ชี้​ให้​เห็น​ว่า​เป‌โตร​จะ​ถวาย​พระ​เกียรติ​แด่​อัล‍ลอฮฺ​ด้วย​การ​ตาย​แบบ‍ใด) เมื่อ​กล่าว​อย่าง​นั้น​แล้ว ท่าน​จึง​พูด​กับ​เป‌โตร​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา​เถิด”

ท่านอี‍ซา​กับ​สา‌วก​ที่​ท่าน​รัก

20 เป‌โตร​เหลียว‍หลัง​เห็น​สา‌วก​คน​ที่​ท่าน​รัก​ตาม​มา (สา‌วก​คน‍นั้น คือ​คน​ที่​เอน​ตัว​ลง​ใกล้​ท่าน​ขณะ​รับ‍ประ‌ทาน​อาหาร​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​เจ้าข้า คน​ที่​จะ​ทรยศ​ท่าน​เป็น​ใคร?”)3 21 เมื่อ​เป‌โตร​เห็น​สา‌วก​คน‍นั้น​จึง​ถาม​ท่านอี‍ซา​ว่า “ท่าน​เจ้าข้า คน‍นี้​จะ​เป็น​ยัง​ไง​บ้าง?” 22 ท่านอี‍ซา​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​เรา​อยาก​ให้​เขา​อยู่​จน​กว่า​เรา​จะ​มา มัน​เกี่ยว​อะไร​กับ​ท่าน? จง​ตาม​เรา​มา​เถิด” 23 เพราะ​ฉะนั้น​คำ​ที่​ว่า​สา‌วก​คน‍นั้น​จะ​ไม่​ตาย จึง​ลือ​กันไป​ท่าม‍กลาง​พวก​พี่‍น้อง ท่านอี‍ซา​ไม่‍ได้​กล่าว​กับ​เขา​ว่า​สา‌วก​คน‍นั้น​จะ​ไม่​ตาย แต่​กล่าว​ว่า “ถ้า​เรา​อยาก​ให้​เขา​อยู่​จน​กว่า​เรา​จะ​มา มัน​เกี่ยว​อะไร​กับ​ท่าน?”

24 สา‌วก​คน​นี้​แหละ​ที่​เป็น​คน​เล่า​และ​เขียน​ถึง​เรื่อง​ทั้ง‍หมด​นี้ และ​เรา​ทราบ​ว่า​เขา​เล่า​ความจริง

25 ท่านอี‍ซา​ยัง​ได้​ทำ​สิ่ง​อื่นๆ อีก​มาก‍มาย ถ้า​จะ​เขียน​ให้​หมด​ทุก​สิ่ง ข้าพ‌เจ้า​คิด​ว่า​แม้​ที่​ทั้ง​โลกดุนยา​ก็​ไม่​พอ​ที่​จะ​เก็บ​หนัง‌สือ​ที่​จะ​เขียน​นั้น


1 ลก.5:5

2 ลก.5:6

3 ยะหฺยา 13:25

บทที่ 20

Share

Your encouragement is valuable to us

Your stories help make websites like this possible.